Aan tafel bij..
Met Aan tafel bij maak ik ruimte voor échte gesprekken over communicatie. Niet als truc of model, maar zoals het werkelijk werkt:
tussen mensen, vanuit verschillende disciplines en invalshoeken. Om de andere week schuift er iemand bij mij aan tafel. Geen haast, geen maskers. Wel aandacht, nieuwsgierigheid en openheid. Gesprekken waarin communicatie leeft. In hoe je iemand ontvangt. In hoe je met je team omgaat. In hoe je aanwezig bent.
De vrouw die de stilte laat spreken: Aan tafel bij Karlijn Plomp
Het is 06:00 uur in de ochtend. De kust van Zeeland is gehuld in een dikke, zachte deken van mist. De wereld houdt zijn adem in; er is geen wind, geen geluid, geen afleiding. In die absolute stilte staat Karlijn Plomp met haar camera. Niet om een technisch perfect plaatje te schieten, maar om een moment te vangen dat bijna onzichtbaar is.
"Dat was magisch," vertelt Karlijn me aan tafel, terwijl ze haar thee inschenkt. "De wereld slaapt nog en alles wat overblijft is de essentie."
In mijn vak adviseer ik over hoe je een boodschap overbrengt en ik weet als geen ander dat het visuele aspect daarin misschien wel het allerbelangrijkste is. Het is de eerste klap die de helft van het werk doet. Maar zodra ik die strategie op mijzelf moet toepassen en ik zelf op een plaatje vastgelegd moet worden? Dan slaat de ongemakkelijkheid genadeloos toe.
Ik vroeg me af: is visuele communicatie voor mij dan blijkbaar zoveel moeilijker dan de gesproken of geschreven taal? Waarom voelt een strategisch plan als veilig terrein, maar een lens op mijzelf gericht als een confrontatie? Ik besloot het te vragen aan een vrouw die verder kijkt dan de buitenkant; een fotografe die de kunst verstaat om een beeld te laten spreken zonder dat er een woord aan te pas komt.
Van de etalage naar de ziel
Karlijn's pad naar de fotografie was geen standaardroute. Acht jaar lang gaf ze de winkelstraten van Nederland vorm als etaleur voor grote modeketens. Hoewel dit werk haar destijds veel vrijheid en afwisseling bood, begon het na verloop van tijd te wringen. Ze miste de diepgang, de echte creatieve uitdaging en de menselijke verbinding binnen haar werk.
"Ik was klaar met het aankleden van paspoppen," zegt ze nuchter. "Ik wilde echte mensen zien. Mensen met een verhaal en met een eigen kracht." Die overstap naar fotografie was geen carrièreswitch, maar een bevrijding. Ze ruilde de statische etalage in voor de dynamiek van de menselijke emotie.
Twee woorden vormen daarbij haar kompas: vrijheid en verbinding. De vrijheid om haar eigen koers te varen, en de diepe verbinding die nodig is om iemand écht vast te leggen. Karlijn komt niet 'even' langs voor een snelle sessie. Ze wil weten wie je bent en waar je naartoe groeit. Zonder die klik blijft een beeld voor haar leeg.
De taal van het licht
Wie met Karlijn praat, merkt dat ze de wereld scant op een manier die de meeste mensen ontgaat. Waar ze ook komt, of ze nu een restaurant binnenstapt of door een kantoorpand loopt, haar ogen zoeken instinctief naar het licht. Het is een bijna natuurlijke fascinatie. "Licht bepaalt de taal van de foto," legt ze uit. "Het kan verzachten, kracht bijzetten of juist rust creëren."
Die fascinatie gebruikt ze om vrouwen de spiegel voor te houden die ze werkelijk verdienen. Veel vrouwen stappen haar studio binnen met een kritische blik op zichzelf. Karlijn ziet het als haar missie om die muur af te breken en de 'pure versie' te laten zien. Tijdens een shoot werkt ze volledig intuïtief; ze voelt de dames voor haar camera feilloos aan. Zonder oordeel en met een open, geïnteresseerde blik kijkt ze naar haar klant, zodat er een veilige ruimte ontstaat om echt jezelf te zijn.
Geen standaard uurtje, maar een transformatie
Bij Moodz Fotografie boek je geen 'uurtje fotografie', maar een ervaring. Karlijn is een luisteraar met een camera. Waar anderen sturen op de pose, stuurt zij op het gevoel. Ze creëert een bubbel waarin de tijd even niet bestaat. Dat zie je terug in haar aanbod:
- Branding: Je hebt precies drie seconden om de aandacht van je droomklant te trekken. Karlijn maakt beelden die authentiek en krachtig zijn, zodat je eindelijk kunt zeggen: "Wauw, dit ben ik echt."
- Boudoir en empowerment: Dit is een cadeau aan jezelf. Of je nu kiest voor de puurheid van boudoir of een krachtige empowerment shoot waarbij jij de sfeer bepaalt - van sportief tot glamour. Het hoogtepunt is de 'Art of You' expositie, waar je samen de resultaten bekijkt en de schoonheid van je eigen kracht viert.
- Maternity: Als moeder van twee meiden weet Karlijn hoe snel de tijd van verwachting voorbijvliegt. Ze vangt die bijzondere periode van verandering, zodat de herinnering aan die buik tastbaar blijft.
De magie van de mist
Terwijl we naar de foto van die ochtend in Zeeland kijken, valt alles op zijn plek. De mist fungeert als een filter dat alle ruis wegneemt. Het is subtiel, bijna non-visueel, maar de impact is enorm. Het is precies wat Karlijn doet voor de vrouwen voor haar lens: ze haalt de ruis van onzekerheid weg.
"Ik wil dat mensen zichzelf herkennen, maar dan de versie waar ze trots op zijn," legt ze uit. Of dat nu in de Zeeuwse mist is of in een zakelijke setting: Karlijn zorgt ervoor dat de essentie zichtbaar wordt.
Wat er overblijft
Als ik na ons gesprek opsta, besef ik dat Karlijn eigenlijk nog steeds 'etaleert'. Maar ze kleedt geen poppen meer aan; ze zet de ziel van de vrouw in de schijnwerpers. Ze laat zien dat communicatie pas echt krachtig wordt als je durft te stoppen met schreeuwen en begint met 'zijn'.
Twee talen. Eén waarheid. Marjolein hoorde pas wat er echt gezegd werd toen ze leerde luisteren zonder woorden.
Ik stapte haar huis binnen met hondenkoekjes en een speeltje voor Marlie in mijn tas, gaf Marjolein een hand en voelde meteen: hier zit iets goed. We kennen elkaar uit een ander leven, het corporate leven, waar we ooit samen in een hangmat zaten tijdens een sessie over diversiteit. Dat detail zegt eigenlijk al alles over wie Marjolein van den Bos is.
Zelf heb ik honden gered uit vervelende situaties en ik dacht dat ik de signalen inmiddels wel begreep. Ik had het mis. En dat is precies waarom dit gesprek bleef hangen. Ons interview eindigde niet met een hand, maar met een knuffel. De rest vertelt Marjolein zelf.
Marjolein is eigenaar van baasjestraining.nl en gedrags- en emotiespecialist voor honden. Of ze het nou wil of niet: ze is ook een mensentrainer. Haar achtergrond is corporate: hoge functies, ambitiegedreven, de wereld bekijkend door systemen. Tot ze besefte dat systemen pas werken als er mensen in zitten die echt verbonden zijn. Die omslag bracht haar uiteindelijk bij Marlie, een straathondje uit Griekenland, en bij de kern van wat communicatie werkelijk is: non-verbaal, rauw en altijd eerlijk.
Van boardroom naar bospad
Marjoleins carrière begon met het najagen van succes. Een vader met een geschiedenis in het jappenkamp had ambitie doorgegeven als overlevingsstrategie. Ze klom hoog, totdat ze besefte dat ze de verbinding met zichzelf was kwijtgeraakt. Ze studeerde gedragswetenschappen en verlegde haar focus naar de menselijke kant van organisaties en transities vanuit verbinding.
Tijdens Covid adopteerde ze Marlie. "Ik heb niet bewust gekozen voor wat ik wist waar ik voor koos," lacht ze. Marlie leerde haar meer dan welke cursus dan ook, wat leidde tot een opleiding aan de Martin Gaus Academie en de oprichting van baasjestraining.nl. Niet vanuit commercieel instinct, maar om het welzijn van honden te vergroten door hun eigenaren echt te leren kijken naar wat er onder de oppervlakte speelt.
De hond als eerlijke gesprekspartner
"Als ik ergens binnenkom en de hond wordt niet begroet, zegt me dat alles." Een hond heeft tijd nodig om zijn enthousiasme te mogen tonen en gezien te worden. Gebeurt dat niet door haast of afleiding, dan communiceert de eigenaar impliciet: jij doet er niet toe.
Haar methode begint bij de patronen van het baasje. "Een hond spiegelt het gedrag van zijn baasje extreem," vertelt ze. "Als jij meer rust wilt, moet ik eerst begrijpen waar jouw onrust vandaan komt." Uiteindelijk is ze een mensentrainer via de omweg van het dier, want een hond oordeelt niet en reageert altijd puur op jouw energie.
Het Haagse Bos en de les die bleef hangen
Gevraagd naar haar pijnlijkste ontdekking over 'onbewust onbekwaam' zijn, aarzelt ze niet. Marlie had in het Haagse Bos iets gehoord wat Marjolein nauwelijks registreerde. De volgende dag wilde Marlie de auto niet uit. "Wat is dit voor onzin?" dacht Marjolein, en ze tilde haar het bos in.
"Dat had ik nooit moeten doen. Ik ontnam haar de vrijheid om te kiezen en overschreef haar signaal volledig, simpelweg omdat ze niet aan mijn verwachtingen voldeed." Het is een patroon van controle dat ze vaak ziet: de drang om de situatie naar je hand te zetten, ook als de ander duidelijk aangeeft dat het onveilig voelt.
Lichaamshouding is de moedertaal
Mensen kijken vaak over de lichaamsspanning van een hond heen. "Een kwispel is niet standaard vrolijk; het is een uiting van opwinding die ook spanning of ongemak kan betekenen." Bij Marlie ziet ze het aan kleine rimpels of een lichte verstrakking in het lijf.
Ze trekt de parallel naar ons eigen leven: de basale emotionele reacties; vechten, vluchten of bevriezen, zijn bij honden en mensen identiek. "Marlie vlucht soms omdat ze een straathondje is geweest; mensen reageren ook vanuit wat ze vroeger in hun eigen context hebben ervaren."
Voorbij het ego
Marjolein is kritisch op trainingen die puur gericht zijn op kunstjes en gehoorzaamheid om het ego van de baas te strelen. "Waarom willen we dat een hond een pootje geeft? Vaak is het een vorm van controle, een show off voor ons eigen gevoel van supervisie." Wie alleen stuurt op gedrag, voert een eenzijdig gesprek. Gedrag is slechts een reactie op een emotie en een eerdere leerervaring. De werkelijke taal zit in de verbinding, niet in het commando.
Stilte als sterkste signaal
Een van haar belangrijkste lessen is: stop met praten. "Als een hond niet direct reageert op 'zit', heeft herhalen geen zin. De frustratie in je stem verandert de lading, waardoor de hond alleen nog de emotie voelt en niet meer de intentie van de opdracht." Marjolein heeft dit inzicht ook in haar eigen leven geïntegreerd. Waar ze vroeger de neiging had om stiltes direct op te vullen, durft ze nu achterover te leunen en te observeren. "Stilte is het antwoord op veel vragen. Door niet direct te zenden, ontstaat er ruimte om echt te ontvangen wat de ander (mens of hond) je vertelt."
Gelijkwaardigheid, geen gehoorzaamheid
Voor Marjolein is een eerlijke relatie gebaseerd op gelijkwaardigheid. "Een hond komt in jouw ritme en gezin terecht. Dat is liefdevol, maar het is wel een volwaardig onderdeel van het geheel." Ze ziet Marlie als een volwaardig gezinslid en verwacht dat de omgeving dat respecteert, bijvoorbeeld door niet zomaar op haar af te stormen. "Ik ben er om de wereld voor haar te managen, zodat zij zich veilig kan voelen."
Wat er overblijft
Gedrag is slechts het topje van de ijsberg. Wanneer Marjolein nu zelf hoog in haar emotie zit, merkt ze dat Marlie direct verbinding zoekt. Het is geen toeval; het is de spiegel die honden ons voorhouden.
Aan het eind van een training hoopt ze dat mensen met een gevoel van gelukzaligheid op de bank zitten, trots op de tijd die ze vanuit hun intrinsieke gevoel in hun maatje hebben geïnvesteerd. Wat mij bijblijft is haar kernvraag. Niet: wat doet uw hond? Maar: wat doet u?
Oud-MIVD-baas Pieter Cobelens: De man die me wakker schudde
Daar zit je dan. Tegenover je schuift een man aan wiens ogen decennialang getraind zijn om te zien wat anderen missen. Als voormalig directeur van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (MIVD 2005-2011) kent Pieter alle kneepjes van ondervraging; hij weet hoe hij een ruimte moet 'lezen' en hoe elk non-verbaal signaal meer vertelt dan duizend woorden. Je verwacht een spervuur aan indringende vragen, een klinische blik die dwars door je heen kijkt en het ongemakkelijke gevoel dat elke beweging gescand wordt.
Maar niets is minder waar. Vanaf minuut één is het ijs gebroken. Geen kil verhoor, maar een geanimeerd, bijna vriendschappelijk gesprek. De generaal-majoor buiten dienst combineert zijn messcherpe militaire intellect met een verrassende menselijkheid. Terwijl we een glas water drinken, voel ik de paradox: de man die alles weet over dreiging, straalt een enorme rust uit. Pieter wil geen paniek zaaien en dat is volgens hem ook helemaal niet nodig, maar hij wil wel bewustwording creëren.
"Heb jij je noodpakket al, of ben je ook stronteigenwijs?"
Midden in het gesprek stelt Pieter me die ene, simpele vraag: "Heb jij eigenlijk een noodpakket in huis?" Ik krab me even achter de oren en moet, met de man tegenover me die de dreigingen van de wereld bij naam kent, pijnlijk bekennen dat ik blijkbaar ook tot die doelgroep van "stronteigenwijze" Nederlanders behoor.
Het is precies de vinger op de zere plek van onze Hollandse nuchterheid. We zijn laks, overtuigd dat oorlog ons niet zal raken. Pieter ziet hierin een gevaarlijke gelijkenis met het Amerikaanse volk vlak voor 9/11: een totale ontzetting wanneer de onschendbaarheid plotseling wordt doorbroken. Hij droomt van een Nederland dat weerbaarheid uitstraalt, een beetje zoals op het schoolplein: je hoeft niet de grootste te zijn, maar als men weet dat er met jou niet te sollen valt, lopen ze met een grote boog om je heen.
"Als je achter mijn rug lult, vlieg je eruit"
Ik vertel hem dat ik zelf geloof in duidelijke kaders , zoals bij mij vroeger thuis de poort onherroepelijk op slot ging als ik te laat was. Pieter knikt; respect en discipline vormen de rode draad in zijn leven, van de opvoeding van zijn kinderen en kleinkinderen tot aan de top van de inlichtingendienst.
Zijn leiderschap was nooit gebaseerd op kille hiërarchie, maar op een ijzeren menselijk verbond. Hij vertelt hoe hij elke medewerker persoonlijk binnenriep voor een gesprek. De instructie was simpel en ontwapenend: "Je mag me een ongelofelijk vervelend mens vinden, maar dan vertel je het me recht in mijn gezicht. Dan hebben we een gesprek. Maar hoor ik dat het achter mijn rug om gebeurt? Dan vlieg je eruit." Het is die combinatie van onvoorwaardelijk respect en messcherpe randvoorwaarden die hij nu mist in de maatschappij. Hij ziet hoe het respect voor de politie is weggeëbd en pleit voor een harde reset: wie een agent beledigt, gaat direct 24 uur de cel in. Pas daarna kun je weer op basis van respect het gesprek aan gaan.
Je huiskamer als frontlinie van een onzichtbare oorlog
Terwijl we daar zo zitten, wijst Pieter op de digitale wereld die achter onze schermen raast. Al sinds 2007 zijn we in een digitale oorlog met de Russen, dagelijks bestookt door China, Iran en Noord-Korea. De frontlinie ligt niet in een ver land, maar bij ons op de bank, waar we met zwakke wachtwoorden als "welkom01" de achterdeur openzetten. En terwijl dit interview gepubliceerd wordt, bewijst het nieuws hem gelijk: de MIVD en AIVD waarschuwden deze week dat Rusland actief WhatsApp-accounts hackt van Nederlandse ambtenaren en militairen. De frontlinie zit inmiddels in je broekzak.
Pieter heeft een visie die ons uit onze comfortzone haalt: weg met de kwetsbare thuiscomputer. Waarom zouden we data lokaal opslaan als het veel veiliger centraal kan? Hij strijdt al tien jaar voor een soevereine 'Nationale Cloud'. Data bij buitenlandse partijen is nooit 100% veilig, dat hebben acties van figuren als Trump wel bewezen. Vitale gegevens, zoals het Elektronisch Patiëntendossier (EPD), moeten we in eigen beheer houden om manipulatie door vijandige mogendheden te voorkomen. Zijn voorstel is spreiding: sla gegevens niet op één plek op, maar verdeel ze over de 25 veiligheidsregio's met niet-identieke beveiliging. Als één regio valt, fungeert de rest als back-up.
De wereld liet niet lang op zich wachten om Pieter gelijk te geven. Terwijl dit interview gereed lag, escaleerde het conflict tussen de VS, Israël en Iran naar een open militaire confrontatie. Eén van meerdere brandhaarden die tegelijkertijd woeden. Oekraïne, het Midden-Oosten, de Sahel. Voor Pieter is dit geen verrassing: dit is precies het landschap waarin digitale oorlogvoering floreert, en waarin Nederlandse laksheid gevaarlijk wordt.
Waarom Pinokkio234 niet langer anoniem mag blijven
Wanneer het over privacy gaat, wordt Pieter scherp. Hij vindt de discussie vaak "overdreven opgesmukt". Onze digitale voetafdruk is al lang gezet; absolute privacy is volgens hem een illusie. "Privacy is minder belangrijk dan nationale veiligheid," stelt hij nuchter vast. We roepen om privacy tot er een ramp gebeurt, zoals een bomaanslag, en verwijten dan de overheid dat ze de daders niet in de gaten hielden.
Zijn statement over anonimiteit is glashelder: weg met de anonimiteit op internet. We legitimeren ons voor een fles wijn of een vliegticket, dus waarom mag "Pinnokio234" anoniem de maatschappij splijten met nepnieuws of illegale zaken bestellen? Internettoegang via een identiteitsbewijs is voor hem de enige weg om maatschappelijke ontwrichting tegen te gaan.
"AI is voor ons geen nieuws, maar een wapen van decennia"
Over AI wordt tegenwoordig veel gepraat alsof het gisteren is uitgevonden, maar Pieter nuanceert dat beeld. Hij verdiept zich er persoonlijk dagelijks in en traint AI-modellen om de ontwikkelingen voor te blijven, maar bij Defensie is men hier al decennia mee bezig. Terwijl de wereld nu pas wakker wordt, gebruikte China bijvoorbeeld al AI-gestuurde drones voor de beveiliging tijdens de Olympische Spelen van 2008 in Qingdao. Voor Pieter zijn dit top-toepassingen die we moeten omarmen, mits we waakzaam blijven voor zaken als 'bevestigingsbias'.
De echte gamechanger? De quantum computer. Deze is honderdduizend miljard keer sneller dan de huidige systemen en kraakt versleutelingen in een seconde. Nederland staat wereldwijd in de top 3, samen met China en Amerika. Het goede nieuws: de beveiliging hiervoor, 'post-quantum cybersecurity', hebben we al in huis. We moeten het alleen durven inzetten.
Stoppen met 'roeptoeteren' en het moeras van werkgroepen
Pieter is snoeihard over de huidige bestuurscultuur. Hij ziet hoe verantwoordelijkheid wordt verdund in een woud van stuurgroepen. "Als het misgaat, is er tenminste niemand verantwoordelijk," zegt hij cynisch. Hij gelooft in participatief leiderschap: vertrouw de professional en durf weer korte beslissingen te nemen.
Dat geldt ook voor communicatie. De overheid moet stoppen met "roeptoeteren" (paniekvoetbal) en de burger als volwassene aanspreken met feiten. En ja, sommige dingen moeten geheim blijven. "Een geheim is iets waar jij niets mee hoeft te doen." Als je geen straaljager bestuurt, ontwikkelt of repareert, hoef je de details niet te weten. Openheid voedt de vijand.
De kunst van een lichaam met de valse plannen
Soms is misleiding zelfs een wapen, zoals de geallieerden ooit een lijk met valse plannen lieten aanspoelen om de vijand te verwarren. Om dit systeem van geheimhouding en misleiding te laten werken, is echter vertrouwen van de burger nodig. Dat begint bij onderwijs. Daarom richtte Pieter een inlichtingenfaculteit op bij de KMA: een weerbare samenleving begint bij het begrijpen van de dreiging.
De poort in het slot, de rug recht
Wanneer we opstaan, besef ik dat Pieters boodschap eigenlijk over de essentie van menselijk contact gaat: wees duidelijk, wees eerlijk en neem je verantwoordelijkheid. Communicatie is een wapen én een schild. Geen ruis, maar korte lijnen en kracht.
Pieter laat me achter met een oproep om te ontwaken uit onze nuchtere slaap. Onze vrijheid is geen vanzelfsprekendheid, maar een kostbaar bezit dat we moeten verdedigen met een sterke mentaliteit, een heldere boodschap en de poort stevig in het slot voor wie kwaad wil.
Maar bovenal laat Pieter me achter met een onverwacht warm gevoel. Ondanks de zwaarte van de onderwerpen en zijn verleden in een wereld van schaduwen, heb ik tegenover een man gezeten die oprecht betrokken en integer is. Zijn missie is niet gedreven door angst, maar door een diepe zorg voor onze samenleving. Het was een ontmoeting die me niet alleen scherper heeft gemaakt, maar ook heeft laten zien dat achter de generaal-majoor b.d. een ongelofelijk warm en humaan mens schuilt.
Aan tafel bij..
Carla Weekers, De taal van het lichaam: Als hormonen de belangrijkste woorden zijn die we negeren
Soms is een glimp genoeg. Ik ontmoette Carla voor het eerst tijdens een event in Weerstand in Roermond. De oude Philips-fabriek, nu een rauwe broedplaats voor ondernemerschap, vormde het perfecte decor. Tussen de menigte zag ik haar. Een korte introductie, een paar woorden, en ik wist het meteen: haar wil ik spreken. Er was een direct gevoel van puurheid.
Die eerste indruk bleef maandenlang bij me. Maar toen we eindelijk echt samen aan tafel zaten, bleek die klik veel dieper te gaan. We zaten nog geen tien minuten en het voelde open, emotioneel en direct vertrouwd. En laten we eerlijk zijn: als twee vrouwen met dezelfde naam aan tafel gaan zitten, kan het ook bijna niet misgaan. Een dubbele dosis Carla bleek de perfecte formule voor een gesprek zonder filters.
Het lichaam als communicatiemiddel
In mijn rubriek 'Aan tafel bij' praten we over communicatie vanuit verschillende disciplines. Met Carla kreeg dat een geheel nieuwe dimensie. Naast het runnen van haar eigen praktijk werkt ze als praktijkondersteuner, is ze betrokken bij 'Keer Diabetes 2 Om' én is zij specialist in leefstijl en hormoonbalans bij Binqy. Een organisatie die andere organisaties helpt om het werkgeluk en welzijn van medewerkers structureel te verbeteren.
Voor haar zijn hormonen de woorden van het lichaam. Ze vertellen een verhaal over hoe het met je gaat, waar je grens ligt en wat je op dat moment nodig hebt. Alleen zijn we de taal van ons eigen lijf collectief een beetje verleerd. Wie denkt dat Carla alleen op intuïtie vaart, heeft het mis. Haar visie op herstel is gefundeerd op diepgaande kennis van de biochemie. Ze kijkt zonder oordeel naar de mens en de specifieke disbalans die het lichaam uitspreekt.
Voeding, stress en de biologische motor
In de communicatie van het lichaam zit een harde waarheid waar Carla niet omheen draait: onze leefstijl. Het gaat niet alleen om wat we eten, maar om het totale plaatje. Bewerkte suikers en additieven verstoren de interne communicatie, maar ook stress is een cruciale factor.
Wanneer we te veel stress ervaren, schiet het cortisolgehalte omhoog. Met hormonale disbalans als gevolg. "We voeden onszelf niet meer, we vullen onszelf alleen nog maar," legt ze uit. Chemische rommel en chronische stress zijn grote stille motoren achter de disbalans. Herstel begint bij het weghalen van deze ruis en het terugkeren naar een leefstijl die je biologie ondersteunt.
Het stigma voorbij
Carla kan oprecht boos worden wanneer de vrouwelijke biologie als een zwakte of een stigma wordt neergezet. De flauwe grappen over de overgang of stemmingswisselingen zijn haar een doorn in het oog. "Het is geen grap, het is biologie," benadrukt ze. Wanneer we lacherig doen over hormonen, geven we eigenlijk de boodschap dat die signalen van het lichaam er niet toe doen. Het resultaat? Vrouwen durven niet meer eerlijk aan te geven hoe ze zich voelen, negeren hun eigen grenzen en raken daardoor de grip op hun eigen kracht kwijt.
Begrip als basis voor verbinding
Haar missie is gericht op iedereen. Ze is beslist niet 'tegen mannen'; ze wil juist voor gemengde groepen staan, van het onderwijs tot de boardroom. De kern van haar werk is vrouwen leren begrijpen wat er in hun lichaam gebeurt, zodat zij vanuit die kennis kunnen herstellen.
Tegelijkertijd streeft ze naar bewustwording bij mannen. Ze pleit voor medestanders en collega's die de taal van de hormoonhuishouding leren begrijpen. Als de omgeving begrijpt wat er biologisch gebeurt, verdwijnt het oordeel en komt er ruimte voor échte verbinding en samenwerking.
De biologische klok in de werkorganisatie
Haar visie gaat over het herinrichten van werkprocessen op basis van de menselijke maat. "Als we de taal van het lichaam begrijpen, kunnen we daar zakelijk naar handelen," legt ze uit. Waarom zou je een zwaar functioneringsgesprek plannen op een moment dat iemands interne communicatie minder stabiliteit aangeeft? Door natuurlijke cycli te integreren in de bedrijfsvoering, creëer je een gezondere werkplek en pluk je als organisatie de vruchten van iemands optimale kracht.
De allergie voor het 'verbloemen'
Ondanks haar medische achtergrond blijft haar boodschap simpel: stop met het overschreeuwen van de werkelijkheid. "In essentie ben je goed zoals je bent," zegt Carla. Haar passie ligt in het ondersteunen van vrouwen om zichzelf juist dán te laten zien wanneer de balans even weg is. In een wereld die vraagt om het wegpoetsen van ongemak, is zij de stem die zegt: durf te luisteren naar wat er écht wordt gezegd.
"Hier ben ik"
Aan het einde van ons gesprek vroeg ik haar naar de belangrijkste zin voor iedereen die de grip op zijn lichaam verliest. Haar antwoord was krachtig: "Hier ben ik."
Het is de acceptatie van het moment en de moed om goed voor jezelf te zorgen, mét je biologie. Of je nu een leider bent of een vrouw die haar eigen lichaam even niet begrijpt: herstel begint bij de erkenning dat je er mag zijn, precies zoals het verhaal van je lichaam op dat moment klinkt.
Wat er overblijft
Haar verhaal is een oproep aan ons allemaal: stop met lachen om wat je niet begrijpt. Begin met luisteren naar wat de biologie vertelt. Dank je wel Carla, voor je expertise, je vuur en het bewijs dat de meest impactvolle gesprekken ontstaan wanneer de façade verdwijnt en we de taal van de essentie weer durven spreken.
Aan tafel bij..
Olaf Vugts, De man die tijd omzet in magie: Waarom 'genieten' de enige echte graadmeter is
Het begon allemaal bij een presentatie van Olaf Vugts die ik bijwoonde tijdens een ondernemersavond van Promotie Platform Leudal en gemeente Leudal. De passie waarmee hij sprak, was de directe aanleiding om hem uit te nodigen voor een interview. Uiteindelijk zat ik met thee, een lijst vragen en de illusie dat ik de regie in handen had aan tafel bij de man die velen kennen als de architect achter de betovering van de Efteling.
Twee uur later liep ik naar buiten met een koud geworden kopje, een hart vol verhalen en één dwingende conclusie: we zijn in ons vak de kunst van het échte contact aan het verliezen. Olaf is geen afstandelijke 'corporate director'. Je ontmoet een vat vol passie en bovenal iemand die luistert met zijn hele zijn. Hij staat niet alleen open voor een gesprek; hij staat open voor een verbinding. Want dat is zijn levensmissie: mensen laten genieten.
Baby Pim: Als de mens het wint van het protocol
Hoe Olaf die aandacht in de praktijk brengt, bleek uit het ontroerende verhaal over de presentatie waar onze ontmoeting begon. In de zaal zat een moeder met een piepkleine baby: Baby Pim. Waar veel sprekers zich zouden storen aan de aanwezigheid van een baby, zag Olaf de magie van het moment. Hij stelde de moeder direct gerust en verwelkomde Baby Pim als de jongste gast ooit. In plaats van een 'stoorzender' werd Baby Pim het middelpunt van een gedeeld menselijk moment. Dát is Olaf: hij kijkt voorbij de regels naar de mens. In zijn boek beschrijft hij dit als het streven naar het 'Rendement van geluk'. Financiële winst is altijd een gevolg van het geluk van de gast; als de 'smile' optimaal is, volgen de cijfers vanzelf.
De schaduwkant van praten
"We luisteren vaak om te reageren, niet om te begrijpen," zei Olaf. Het was een zin die als een mokerinslag bleef hangen. Of het nu gaat om een familie- en attractiepark of een directiekamer: als de aandacht niet meer voelbaar is, faalt de beleving. Altijd.
De kleindochter en het vogeltje: Kijken op kniehoogte
Olaf deelde een prachtig moment met zijn kleindochter. "Wij volwassenen wijzen vaak: 'Kijk daar, een prachtig kasteel!'. Maar mijn kleindochter? Die zat op haar knieën en keek vol verwondering naar een klein vogeltje in de boom." In het boek "Olaf, vertel eens..." (geschreven door zijn schoonzus Pascale Vugts van Betiquette) gaat hij hier dieper op in. Hij beschrijft hoe hij vroeger letterlijk met een camera op de knie door de Efteling ging om een video te maken. Zo dwong hij zichzelf en anderen om de wereld echt door de ogen van een kind te bekijken. Hij ontdekte dat we vaak over de details heen kijken waar de magie juist in zit, simpelweg omdat ons blikveld te hoog ligt.
De Sprookjesboom: Geboren onder de douche
Soms weet je dat een verhaal klopt, nog voordat de logica het kan inhalen. Olaf vertelde hoe hij de Sprookjesboom letterlijk onder de douche verzon. Hij wist dat dit zou werken nog voordat data het kon bevestigen, omdat hij voelde dat het bos een stem nodig had die kon luisteren en terug kon praten. Het was een intuïtieve sprong naar betekenis.
Wat er overblijft na twee uur
Wat begon als een interview naar aanleiding van zijn presentatie, eindigde als een les in mens-zijn. Olaf benadrukt het belang van de 'Last Memory' of de 'warme handdruk' bij het vertrek. De laatste minuten bepalen hoe de hele ervaring in het geheugen wordt opgeslagen.
Dank je, Olaf, voor de herinnering dat de meest onvergetelijke indrukken ontstaan door wat we in stilte en met volle aandacht aan elkaar geven.
Eveline Wu: "Communicatie zonder glimlach is slechts een transactie”
In Eindhoven, op Strijp-S, het creatieve stadsdeel waar oud en nieuw samenkomen, stap ik een wereld binnen waarin rust, warmte en oprechte aandacht regeren. Nog voordat de eerste vraag is gesteld, is de toon al gezet. Aan tafel zit Eveline Wu, en haar kamerbrede glimlach laat elke vorm van zakelijke afstand direct verdampen.
Ze is ontwapenend, hartelijk en volledig aanwezig. Geen haast, geen façade. Terwijl de drankjes worden geserveerd, vult haar aanstekelijke lach de ruimte. “Als ik iemand ergens mee kan helpen, doe ik dat echt met liefde,” zegt ze. Het blijkt geen loze uitspraak: dit gesprek voelt minder als een interview en meer als een ontmoeting tussen mensen. Precies waar ik naar op zoek ben.
De vrouw achter het horeca-imperium
Eveline Wu behoort tot de meest toonaangevende stemmen binnen de Nederlandse horeca. In de afgelopen decennia bouwde ze een indrukwekkend portfolio op van restaurants en horecaconcepten, van high-end gastronomie tot toegankelijke wereldkeukens. Haar naam staat synoniem voor kwaliteit, innovatie en lef.
Toch omschrijft ze zichzelf verrassend eenvoudig: “Eveline. Chef-kok. En vooral moeder van twee kinderen.”
Wanneer ze over haar gezin praat, verandert haar blik. Haar kinderen zijn haar grootste trots en haar belangrijkste kompas. Ze vertelt hoe haar dochter op jonge leeftijd worstelde met dyslexie, hoe cijfers tegenvielen en zorgen zich opstapelden. Hoe diezelfde dochter nu op universitair niveau schittert en prachtige teksten schrijft.
“Je wordt zó verrast door je kinderen,” zegt Eveline. “Je denkt soms dat je het allemaal weet, maar zij laten je elke keer iets anders zien.”
Het is diezelfde houding, kijken zonder meteen te oordelen, ruimte geven in plaats van sturen, die ook haar ondernemerschap kenmerkt. Onlangs maakte ze bewust een keuze: ze verkocht een deel van haar zaken. Niet uit gebrek aan ambitie, maar uit inzicht. Haar werk is fysiek zwaar, de dagen lang, de nachten kort. Wat tien jaar geleden vanzelf ging, vraagt nu meer van haar lichaam. Succes is voor haar alleen waardevol als het hand in hand gaat met levenskwaliteit.
Communicatie als kloppend hart van de horeca
Al snel verschuift het gesprek naar wat Eveline ziet als de kern van haar vak. In een wereld waarin digitalisering, efficiëntie en zelfbediening steeds meer terrein winnen, wordt communicatie volgens haar juist urgenter.
De horeca vervult, meer dan ooit, een maatschappelijke rol. “Mensen zijn eenzamer geworden,” zegt ze. “Ik hoor zo vaak: ik zit alleen thuis. Een restaurant of café kan dan een veilige haven zijn.”
Voor Eveline is gastvrijheid geen protocol, maar een gevoel. Mensen komen niet alleen voor koffie of eten. Dat kan thuis ook. Ze komen om gezien te worden. Aandacht is geen extraatje, maar noodzaak.
Die aandacht begint bij iets ogenschijnlijk eenvoudigs: een glimlach. “Gastvrijheid zit in je DNA,” zegt ze resoluut. “Iemand die niet kan lachen, hoort niet bij mij op de vloer.”
Een gast moet zich bijzonder welkom voelen, en weten dat diegene er écht toe doet. Niet omdat het wordt uitgesproken, maar omdat het wordt gevoeld. Goede communicatie zit volgens haar niet in woorden, maar in wat je uitstraalt.
Ze droomt ervan dat Nederland iets leert van culturen als die van Italië of China, waar alleen uit eten gaan, een snelle espresso aan de bar of een praatje met de eigenaar de normaalste zaak van de wereld is. Waar buiten de deur zijn geen uitzondering is, maar onderdeel van het dagelijks leven.
Een warm nest voor team én gast
Die menselijkheid beperkt zich niet tot haar gasten. Eveline bouwt haar teams als families. Medewerkers blijven vaak jarenlang; vertrekken ze, dan gebeurt dat niet met een handdruk en een bedankmail.
“Dan organiseren we een feest, drinken we samen wat en bestellen we snacks: pizza, frikandellen, kroketten, alles,” lacht ze.
Die verbondenheid is geen toeval, maar een bewuste keuze. “Als de energie in het team goed is, voelt de gast dat meteen.”
Aandacht uit zich bij haar in kleine, concrete dingen: weten wanneer iemand jarig is, vragen hoe het écht gaat, helpen bij een verhuizing, meedenken als iemand vastloopt. Soms is een probleem voor haar eenvoudig op te lossen, terwijl het voor een medewerker zwaar weegt. “Dan help ik liever,” zegt ze. “Dat kost mij weinig, maar betekent voor iemand anders alles.”
Innovatie speelt daarin een ondersteunende rol. Eveline experimenteert met keukenrobots en nieuwe apparatuur. Ze nodigt haar koks uit om elk seizoen met nieuwe ideeën te komen. En momenteel importeert ze persoonlijk Wagyu-vlees uit Japan en Australië. Niet om afstand te creëren, maar juist om haar mensen ruimte te geven.
“Techniek mag nooit de mens vervangen. Het moet ervoor zorgen dat mijn mensen tijd hebben voor echte aandacht.”
Meer dan een ondernemer
Wanneer ik later weer naar buiten stap, voel ik me opgeladen. Eveline Wu blijkt veel meer dan een succesvolle zakenvrouw. Ze is een hoeder van gastvrijheid, een verbinder, iemand die in een snelle en vaak kille wereld blijft kiezen voor warmte.
Onze ontmoeting was gevuld met scherpe inzichten, eerlijke keuzes en vooral veel gelach. Want bij Eveline is het simpel: Als je met je hart communiceert, begrijpt iedereen de taal.
En misschien is dat wel haar grootste succes.